Stilte is niet leeg het zit juist vol antwoorden

In mijn 53-jarige leven zijn er al heel wat persoonlijke verdiepingsvragen de revue gepasseerd. Natuurlijk zijn er vragen waar ik misschien nooit geen antwoord op zal krijgen en ook dat is goed, of vragen die nog “open” staan maar die ik de tijd nog geef om “helder” te mogen/kunnen worden. En dan zijn er van die vragen die je naar later wegschuift en onderdrukt omdat als je erover na gaat denken je misschien naar jezelf moet kijken, je zelfinzicht en zelfkennis onder de loep moet nemen, inzicht in je hele leven krijgt en bijbehorende actie moet ondernemen.

“Is dit nu alles?” Wil ik dit eigenlijk wel? Wil ik hier wel zijn? Hoe ben ik hier beland? Wat kan ik nog meer? Wat is mijn nalatenschap? Word ik hier gelukkig van en wil ik dit de rest van mijn leven blijven doen? En een hele mooie is…. “Waarom wordt mij dit aan gedaan?”

De confrontatie kwam voor mij op het moment dat het maar de vraag was of en hoe lang ik nog überhaupt de tijd had om hierin keuzes te kunnen/mogen maken. Op het moment dat je geconfronteerd wordt met je eigen sterfelijkheid ga je de wereld en hoe je er in staat toch wel anders bekijken.

Kop in 't zand..

Blindelings ging ik er tot die tijd altijd van uit dat ik nog tijd zat had …dus ik kon die zingeving vraagstukken makkelijk doorschuiven naar ‘later’ en op die manier “verantwoord ” mijn eigen Ego voor dat moment (onbewust) te kort doen. Bijbehorende (onverklaarbare?) klachten gewoon negeren en doorgaan.

Het is “makkelijk” en “veilig” om in oude patronen te blijven hangen en niet zelf de verantwoordelijkheid te hoeven nemen voor het leven, de loopbaan en de keuzes die gemaakt moeten worden. Keuzes? Ja je hebt altijd keuzes, maar er zijn er bij die je niet durft aan te gaan maar wel weet dat ze er zijn! Ken je deze…”Mijn tijd komt later wel, eerst maar zorgen dat?” ….  is ook een keuze.

Maar is dat zo? En wanneer is “later?”, En is er een “later?’ Wat zijn mijn drijfveren? En wat voor loyaliteitsberoep doe je onbewust op de personen in je omgeving? Wat verwacht je terug? Vragen deze personen dit aan je of neem je aan dat? Jij doet dit ten slotte voor …… wie? Hoe eerlijk ben je echt? Aannames en denkpatronen die als het ware als een script fungeren en zo ook afgedraaid worden, zonder erover na te denken. Bewust worden van onbewuste drijfveren is verhelderend. Eigenaarschap nemen over je eigen leven is best pittig! 😊

“Jouw perceptie zal alleen helder worden wanneer je in je ziel kan kijken”
- Carl Gustaf Jung -

Inzicht in eigen gedrag, gedachtes en gevoelens en het besef dat leven nou juist geen vast gegeven is, was voor mij persoonlijk een wake-up call die invloed had op mijn resterende leven. Bewuster leven en vooral genieten van dat wat ik leuk vind, met wie ik het leuk vind en wanneer ik het leuk vind. Tijd is kostbaar, genieten van de kleine momenten, leven in het nu, er zijn geen garanties voor morgen.

Even terugschakelen naar mijn basis ik, afstand nemen, en opgelegde “druk” (door mezelf) overdenken werd een nieuw patroon. Verduidelijking vragen aan … zonder aan te nemen dat … een drive. En dat geeft rust. What you see is wat you get… eerlijkheid, openheid en duidelijkheid. Zijn er vragen of negatieve gevoelens ga er mee aan de slag, dat geeft ruimte.

(Ont)moet

We “moeten” tegenwoordig heel veel en onbewuste belemmerende gedachte en de druk van het sociaal wenselijke kunnen behoorlijk in de weg zitten. Ik zou een leugenaar zijn als ik zou vertellen dat ook ik niet oude patronen en overtuigingen tegen kom (valkuilen) bij mezelf die ik zelf heb gecreëerd of die met de paplepel zijn ingegoten en nooit doordacht. Sociaal wenselijk brengt me niet dichter bij mezelf en wat ik ben en waar ik voor sta, maar drijft me er juist vanaf. De bewuste spiegel is dan niet altijd vriendelijk.

Stilstaan, zelfreflectie en overdenking, het werkelijk zelf snappen wat je eigenlijk doet en waarom je dat doet geeft een sleutel tot verandering. Oude gewoontes die eerder misschien een overlevingsmechanisme waren kunnen later als belemmeringen en remmingen opduiken terwijl je ze eigenlijk (waar ze ontstaan zijn) op die manier niet “meer” nodig hebt. Gooi ze niet weg, luister naar ze, begrijp ze, koester ze, zet ze in het goede daglicht, gebruik ze, ze hebben je gebracht tot waar je nu bent… verwerkte doorleefde ervaringen rijker en mooiere jij!

Wie?

waar?

Wat?